Mindfulness Studio Weert en Breda  |  06 510 889 44  |  info@sveavita.nl

Blog

De reis van het niet-weten

mindfulness wandelen

Het begon met een droom: een voetreis met z’n tweeën van Maastricht naar het Noorse Trondheim. Waarom niet naar Santiago? Gewoon omdat we – mijn man Jacko en ik – grote fans van Scandinavië zijn en Nidaros (oude naam voor Trondheim) naast Santiago, Rome en Jeruzalem één van de vier belangrijkste bedevaartsoorden tijdens de Middeleeuwen was. Op ons verlanglijstje stonden (a) het Pieterpad in Nederland, (b) Hærvejen in Denemarken en (c) het St. Olavspad in Noorwegen. Met Ostfriesland, Helgoland en Schleswig-Holstein in Duitsland als verbindingsstukken.

Vanuit het besef dat er zich onderweg allerlei gebeurtenissen - groot of klein - op het thuis- of reisfront kunnen voordoen, gingen we schoorvoetend van start en gaven we er weinig ruchtbaarheid aan. De droom kreeg de naam “de reis van het niet-weten” mee. Een grondhouding van waaruit het mogelijk is je open te stellen voor dat wat er op je pad komt. Als mindfulnesstrainer ben ik natuurlijk al bekend met dit principe, maar dit heeft inmiddels een diepere laag in mij geraakt.

We startten op 1 april 2019 in Maastricht met het Pieterpad. Dit bleek een gouden greep. Een prima manier om in te lopen en waar nodig zaken aan te passen. De praktijk hielp ons al heel snel met het omdenken. Van “het loopt anders dan gedacht” naar “zoals verwacht loopt het anders”. Zo bleek het op de derde wandeldag een goed idee om te kiezen voor overnachtingen indoor in plaats van outdoor. Dus lieten we ons tentje in Weert achter. Het niet-weten prikkelde onze nieuwsgierigheid. Het bewustzijn, de aandacht groeide. Aandacht voor buiten en binnen. Een langere voettocht is immers een reis naar buiten en binnen. We vertrokken misschien als wandelaars, maar kwamen als pelgrims terug. Ik kan je vertellen dat er gaandeweg heel wat tegeltjeswijsheden tot leven zijn gekomen.

Maar enfin, even terug naar het Pieterpad. Ruim vijf weken na vertrek uit Maastricht, kwamen we in Pieterburen aan. Zoals afgesproken – toegegeven, een plan! – verbleven we vervolgens enkele dagen thuis in Weert. Ik wilde een evenement bijwonen waar ik ironisch genoeg – hoezo plan? – toch niet bij kon zijn i.v.m. een pijnlijke teen. Wel was het fijn om onze kinderen weer te zien en nog wat familiebezoeken af te kunnen leggen.

Al snel vervolgden we onze voettocht daar waar we gebleven waren en gingen we internationaal. Een pontje zette ons over van Delfzijl naar Emden in Duitsland. We hadden de smaak weer snel te pakken en wisten niet wanneer we nu weer thuis zouden komen. Wat wel meteen opviel was de tijdsbeleving. Deze verandert onmiddellijk als je je lopend voortbeweegt en de topics van de dag bestaan uit: lopen, eten en slapen. Letterlijk en figuurlijk stapvoets onderweg zijn en niet weten waarnaar en waartoe het leidt, is een groot avontuur. En dan sta je een paar maanden later, na in totaal 2020 km te hebben gelopen, op het plein voor de Nidaros kathedraal te Trondheim en ben je naast ervaringen ook inzichten rijker.

Mensen informeren momenteel nogal eens naar de hoogtepunten. Het waren er vele. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de Deense priesterpelgrim die ons met gespreide armen in een Deens bos God’s Blessing toezong voor onze reis, de gesprekjes die ik met een Duitse priesterpelgrim had over verharde en onverharde paden en de andere mooie contacten met medepelgrims. De hulp, gastvrijheid en hartelijkheid van de gastvrouwen en -heren op de (pelgrims)locaties en ook de support van lieve familieleden via onze reisblog. De adembenemende natuur en uitzichten. En niet te vergeten de momenten dat ik het zwaar had en mezelf tegen kwam.

Ik vond het ook heel fijn deze weg met Jacko te gaan. Samen vanuit huis vertrekken en na circa 1750 km lopen in stilte naast elkaar op de hoogvlakte van de Dovrefjell zitten... Samen die laatste spectaculaire afdaling naar de Nidaros kathedraal in Trondheim maken; via haarspeldbochten met steeds weer nieuwe uitzichten op deze prachtige stad aan het fjord…

… om maar eens iets te noemen. Er is veel om dankbaar voor te zijn en daar wil ik nog iets mee. Ik weet alleen nog niet wat. Fysiek ben je binnen een paar uur weer thuis, maar de ziel komt te paard. Werkelijk, ook deze gevleugelde uitspraak kwam tot leven. Mogelijk dat ik weet wat te doen als het paard goed en wel is gearriveerd.

Al met al is het niet zo eenvoudig om in een paar woorden te duiden wat zo’n pelgrimstocht met je doet. Wie weet volgt er nog eens een presentatie, een boek of wat dan ook. Laat het me Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. weten als je op zo’n moment graag geïnformeerd wordt.

Wat ik op dit moment wel weet, is dat er weer enkele mindfulnesstrainingen geagendeerd staan. Een nieuw cursusjaar dient zich weer aan. Ik heb er reuze zin in en blijf benieuwd naar wat komen gaat. Jij ook? Bon Camino!

Hartelijks,

Irma de Bont van SveaVita
Mindfulness Studio Weert en Breda

mindfulnesstrainer en mindfulness@workplace trainer

co-creator van het bordspel “mind your step – beleef mindfulness

Privacy Zeker

Vaak vergoeding zorgverzekeraar mogelijk!