3-daagse Hondsrug

hunebed

Blog 16 van een Weerter natuurgids i.o.

Een gelukkig huwelijk?

Benieuwd! Het is zeker niet de eerste keer dat Jacko en ik een meerdaagse wandeltocht maken, maar wel de eerste die ik loop sinds ik naast mindfulnesstrainer ook mindful natuurgids ben. Vorig jaar liepen we in 4,5 maand ruim 2000 km – van Maastricht (NL) naar Trondheim (N). Toen was ik nog geen natuurgids. Na die tijd heeft Jacko zich herhaaldelijk afgevraagd, of we wel in Trondheim zouden zijn aangekomen als ik dit toen al wel was 😉. Ik geef toe, dat ik me daar ook alles bij kan voorstellen. Ik zie zoveel moois in de natuur en wil tegenwoordig steeds weten wat ik dan zie. Maar goed, het plan is nu toch om 3 dagen zo’n 15 à 20 km per dag door het prachtige Drenthe te lopen. Een rondwandeling: van Borger naar Odoorn en via Exloo weer terug naar Borger. Ik ben echt voornemens niet na elke paar meter stil te staan en ben benieuwd of doorwandelen en natuur spotten een goede combi is.

Speuren naar lichaamsgeuren

De Hondsrug is een langgerekte zandrug die zich van Emmen tot Groningen strekt. De Drentse natuur kent grafheuvels, hunebedden, vennetjes, bossen, beekdalen, heide, schapen en authentieke dorpjes. We vertrekken op tijd en hebben nog geen 5 km gelopen of we maken al deel uit van een speurhond training.

Een dame vraagt ons of ze ons op de rug mag fotograferen en dat is natuurlijk oké. Ze vertelt dat ze samen met een collega honden traint om ze te leren via lichaamsgeur vermiste personen op te sporen. Wij zijn dankbaar oefenmateriaal ofwel bliksemafleiders. Dat klinkt toch aardig spannend, nietwaar! We gaan op een bankje zitten en niet veel later nadert haar collega met hond ons en heeft de hond het inderdaad even moeilijk. Hij twijfelt enige tijd welke kant op te gaan, maar laat ons dan toch links liggen. We schatten in dat de hond nog niet zo lang in training is.

Bomen- en bloemenschilderij XL

We lopen verder en ik stel vast dat we vooral door groen – veel naaldbos – lopen. Vooralsnog weinig afleiding in de vorm van kleuren. Dit betekent sowieso dat we lekker kunnen doorstappen. De Hondsrug is onmiskenbaar een droog gebied. Op een infobord lezen we dat duurzame houtoogst – naast natuur, recreatie en cultuurhistorie – één van de functies van dit door Staatsbosbeheer beheerd bos is. Door de extreme droogte van de afgelopen jaren zijn bomen vatbaarder geworden voor de letterzetter en lariksbastkever. Bomen sterven langzaam maar zeker af, daar deze kevers gangen onder de schors graven. Het zijn onder meer deze aangetaste exemplaren die verwijderd worden. We zien dit op verschillende plekken op de Hondsrug terug.

We merken ook op, dat het al met al fijne wandelpaden zijn en dat het afwisselend lopen is. En dan blijkt toch ook, dat het niet allemaal groen is wat de klok slaat. Als we bij het Molenveld komen, staan we oog in oog met een prachtig bloemenveld waar verschillende kleurschakeringen geel en paars overheersen. Met daartussen hier en daar een verloren klaproos. Schitterend.

Drie-eenheid: Drenthe, heide en schapen

We passeren het Molenveld twee keer tijdens onze wandeltocht. Op de eerste en laatste dag. Dit komt doordat de Hondsrug langgerekt is en we eerst van noord naar zuid en later van west naar oost lopen. Naast het prachtige bloemenveld, treffen we ook heidevelden in het Molenveld aan. Vroeger lieten de boeren op de hoger gelegen gronden in de bossen viervoeters als varkens, runderen, paarden en schapen grazen. Daardoor verdwenen deze bossen in de Middeleeuwen langzaam maar zeker, werd de grond schraler en dook er heide op. Om alle monden in de regio te kunnen voeden, was er veel mest voor de ontwikkeling van landbouwgronden nodig. Je raadt het waarschijnlijk al: schapen waren belangrijke mestleveranciers en voor het houden van schapen is veel heide nodig.

Het Drentse dorp Exloo kent nog een heuse schaapskudde en laten we die maar liefst twee keer op de Molenvelder heide aantreffen. Van de Paas- tot herfstvakantie loopt de schaapsherder – op schaapskuddeexloo.nl (bron) scheper genoemd – dagelijks met circa 250 Drentse heideschapen van de Schaapskooi naar de heide in Molenveld. De Schaapskooi bevindt zich midden in het dorp, dus je begrijpt wel dat het altijd een prachtig gezicht is als de scheper met z’n kudde dwars door Exloo loopt. Alsof de tijd er heeft stilgestaan.

We zitten erbij en kijken ernaar

Als we op de derde dag even lekker op een bankje in het zonnetje zitten, vragen we ons af of we alles hebben gezien wat we in Drenthe wilden zien. We hebben de Drentse natuur ervaren en diverse grafheuvels en hunebedden bekeken. Dan ben ik me er ineens van bewust dat een pingoruïne nog in het rijtje ontbreekt. We raadplegen Google en wat blijkt… We zitten pontificaal voor zo’n ding: de Gletsjerkuil Buinen. Dat is nou eens tof. We hoeven er niet eens kilometers voor om te lopen.

Pingoruïne

Deze pingoruïne dateert uit de laatste ijstijd, zo’n 20.000 jaar geleden. Voor wie het weten wil: in deze periode zorgde de vorst in de grond ervoor dat meters grond permanent bevroren was. Omhoog komend grondwater dat de oppervlakte bereikte, bevroor spontaan.

Hoe meer grondwater hoe hoger de ijsheuvel of pingo. Met het smelten van het ijs – of de opwarming, zo je wilt – ontstaat er vervolgens een diepe krater die zich met water kan vullen om dan langzaam maar zeker vol te groeien met organisch materiaal dat uiteindelijk veen wordt. De pingoruïne! Echter, indien de bodem uit grof zand bestaat, kan er geen water in blijven staan. Er zijn dus natte en droge pingoruïnes. Gletsjerkuil Buinen is een droog exemplaar. We lopen dan met meer dan gemiddelde aandacht rond de pingoruïne en Jacko merkt op dat dit echt zoiets is dat je moet weten, wil je het zien.

Een gelukkig huwelijk

Uiteraard maken we er foto’s van en we vervolgen onze weg. Het laatste stukje van deze rondwandeling en voor we het weten staan we weer bij de auto. Het was fijn om er na maanden thuis zitten i.v.m. Corona weer eens een paar dagen uit te zijn. We overnachtten in hotelletjes en daar was het aardig druk. Soms had ik er wel behoefte aan mezelf er even aan te herinneren dat Drenthe als provincie een laag Coronagehalte had en heeft, maar in algemene zin was het rond de overnachtingen redelijk tot aardig goed Coronaproof.

Op de wandeldagen ging het perfect. Ik weet nu, dat ik het fijn vind om met nordic walking stokken te lopen tijdens wandelingen van >10 km. Het fijne hiervan is, dat ik de stokken heel snel van de handschoentjes kan losklikken om onderweg toch ook (natuur)foto’s te kunnen maken. Verder vind ik het fijn op te kunnen merken dat ik mezelf niet in het determineren van organismen verloor 😊. Ik heb Jacko er tenminste niet over horen klagen en we liepen al met al toch gemiddeld ruim 4 km per uur. Doorwandelen en natuur spotten is een prima combi. Overdag kwamen we zelden iemand tegen en we troffen het met het weer. We prijzen ons wederom gelukkig met deze ervaring.

In the spotlight

Voor de liefhebber een beperkte inventarisatie van wat we gedurende drie dagen zoal op de Hondsrug in Drenthe spotten: aardappel – adelaarsvaren – akkerklokje – akkervergeet-mij-nietje – Amerikaanse vogelkers – anomala dubia – avondkoekoeksbloem – beuk – boerenwormkruid – bolderik – bosandoorn – coloradokever – dolle kervel – driehoornmestkever – duizendblad – eik – fijnspar – fraai haarmos – geel walstro – gele kamille – gerst – gewone sneeuwbes – gewoon biggenkruid – hulst – jakobskruiskruid – kastanjeboleet – keizerskaars – klein springzaad – klein streepzaad – korenbloem – kussentjesmos – lijsterbes – parelamaniet – prachtamaniet – rapunzelklokje – regenboogrussula – reuzenberenklauw – robertskruid – rode schijnspurrie – roodbruine slanke amaniet – ruitjesbovist – schapenzuring – schermhavikskruid – Schotse hooglanders – sint-janskruid – speerdistel – speurhond – sporkehout – steenanjer – stinkende gouwe – struikhei – suikerbiet – taxus – tormentil – vingerhoedskruid – vlasbekje – vogelwikke – wilde cichorei – wilgenroosje – zwarte toorts

Meer foto’s tref je onder mijn profiel op waarneming.nl aan. Het zelf gaan bekijken en ervaren is misschien ook een optie. Wat mij betreft in ieder geval een absolute aanrader.

Hartelijks,

Je mag dit bericht delen op:
Facebook
LinkedIn
Twitter
WhatsApp
Pinterest
Email
Over Irma de Bont

Over Irma de Bont

Irma werkt als zelfstandige onder de naam SveaVita.

VMBN-gecertificeerd mindfulnesstrainer en mindful natuurgids
co-creator van het bordspel “mind your step – beleef mindfulness”

Scroll naar top