Gortdroge Krang

30894349

Blog 20 van een Weerter natuurgids i.o.

Herfst verlangen

Ik verlang naar de herfst. Nog een paar nachtjes slapen en dan is het officieel zover. Echter, eenmaal in het Weerter natuurgebied De Krang merk ik al snel op dat ik voor die prachtige herfstkleuren toch nog echt even geduld mag hebben. Elk seizoen heeft ongetwijfeld haar eigen charme, maar de herfst staat bij mij – en bij mijn vader trouwens ook – met stip op één. Jaren geleden breide ik eens een trui voor hem en op mijn vraag welke kleuren deze moest krijgen, volgde onmiddellijk het antwoord: de typische herfstkleuren. Aldus geschiedde.

Oogsten en naar binnen keren

De herfst is het oogstseizoen bij uitstek. Er komen weer heerlijke producten van het land. Daarnaast keert de natuur zich ook weer naar binnen. Zowel het planten- als het dierenleven trekt zich terug en dat is in De Krang vandaag ook echt te zien. De meeste bloemen zijn al weer uitgebloeid, zij het dat het vlasbekje nog om aandacht vraagt. Een lekker frisgeel kleurtje tussen het vele (bruin)groen. De bomen kleuren nog niet echt oranjerood, maar het is duidelijk dat dit er toch wel aan zit te komen.

Via de Breijbaan ben ik het natuurgebied ingelopen. Ik ga weer voor het Ommetje. Kuierend op het stoffige pad door kruidenrijk grasland zie ik rechts het haagbeuken- en essenbos en links het bedbos (beuken-, eiken- en dennenbos) langzaam maar zeker dichterbij komen. Woorden die spontaan bij me opkomen, zijn: droog, droger, droogst. De Leukerbeek blijkt vervolgens vol met riet te staan en ik slenter lekker verder op de Grotekouseykweg – nou ja, pad – en ben benieuwd naar wat nog komen gaat.

Eerste herfsttekenen

Het (knuppel)pad in de Roukespeel blijkt aan weerszijden gemaaid. Als ik het goed heb, is dit voor de tweede keer dit jaar het geval. Grappig om dit soort dingen op te kunnen merken, als je zo vaak in een gebied komt. Ik verbaas me er dan over dat de paddenpoel in de Roukespeel helemaal droog staat en loop via de Ringstraat verder richting het Spokenbos. Met aan mijn linkerzijde een bolle akker en rechterzijde een gemengd bos met rabatten. En warempel. Het is hier – in hartje Krang – dat ik de eerste getuigen van de herfst in dit natuurgebied spot. Enkele bladeren van een Amerikaanse eik die oranjerood beginnen te kleuren. Mijn hart maakt een sprongetje.

Het bos wordt stiller

Eenmaal bij het Spokenbos aangekomen, is het deze keer niet de familie Galloway, maar de familie Konik die mij begroet. Goh, dit verrast me. Mogelijk is er sprake van weideruil. Verder valt ook hier de droogte echt op. Werkelijk alle poelen en greppels die ik vandaag passeer staan compleet droog! Onmiddellijk denk ik terug aan de kikkerconcerten waar ik een paar maanden geleden nog regelmatig van mocht genieten. De ene keer vanuit het Spokenbos en de andere keer vanuit het open gebied tussen de Pelmersheideweg en Venboordstraat. Het gebied dat ik inmiddels de naam biogebied heb meegegeven. Natuurmonumenten voerde hier namelijk bewust projecten uit om de biodiversiteit te herstellen. Maar hoe dan ook is het bijna akelig stil in De Krang vandaag.

Terugtrekkende natuur

Bij het Laagbroek blijkt dat de adelaarsvarens zich ook al terugtrekken. Als vanzelf gaan mijn gedachten naar collega Thieu van IVN Weert e.o. die een tijdje terug liet zien waaraan deze varen onder meer te herkennen is. Door de steel van een bladveer onderaan schuin af te snijden, liet hij zien dat in de vorm van de vaatbundel een tweekoppige adelaar waarneembaar is. Met plezier denk ik aan dit moment terug. Superleuke geheugensteuntjes. En laat ik dan in het Laagbroek ineens twee reeën voorbij zien schieten. Helemaal leuk.

Loslaten door toelaten

Via het klaphekje betreed ik het biogebied. Het olifantenpaadje is ook hier weer gemaaid. Als je niet weet dat er zich hier normaliter poelen bevinden, zou je nog niet eens opmerken dat ze zijn drooggevallen. De Krang uitlopend merk ik op dat mijn wandelschoenen deze keer thuis geen extra aandacht behoeven. Ze zijn gortdroog. Maar, bovenal stel ik vast dat het superfijn was vanmiddag in de natuur en mezelf te ervaren dat de herfst op komst is. Na deze wandeling ben ik me er nog eens extra van bewust dat niet alleen het planten- en dierenleven zich terugtrekt. Ook veel mensen gaan in deze periode weer wat meer naar binnen. Letterlijk en figuurlijk. Er kan ruimte ontstaan voor zaken als stilte, bezinning, overdenkingen, meditatie. De herfst gaat over oogsten, naar binnen keren en het loslaten van ballast. En als mindfulnesstrainer denk ik dan: loslaten door toelaten. Interesse gewekt? Lees dan hier verder.

Hartelijks,

Je mag dit bericht delen op:
Facebook
LinkedIn
Twitter
WhatsApp
Pinterest
Email
Over Irma de Bont

Over Irma de Bont

Irma werkt als zelfstandige onder de naam SveaVita.

VMBN-gecertificeerd mindfulnesstrainer en mindful natuurgids
co-creator van het bordspel “mind your step – beleef mindfulness”

Scroll naar top