Land van de Acht Zaligheden

Land van Zaligheden

Brabantse Kempen

Vandaag lopen we één van de vier routes uit de mini-pelgrimage gids van Pelgrimshoeve Kafarnaüm te Vessem. Een Brabants dorpje gelegen in De Kempen. We parkeren de auto nabij de pelgrimshoeve om het Land van de Acht Zaligheden te gaan beleven en ervaren. Een benaming voor een 8-tal dorpen in De Kempen: Duizel, Eersel, Hulsel, Knegsel, Netersel, Reusel, Steensel en Wintelre. Tijdens de Belgische Revolutie waren hier rond 1830 Hollandse militairen actief die het gebied de naam “sel-ligheden” ofwel armzaligheden meegaven. Een naam die later werd gewijzigd in “zaligheden”. Vroeger was er op de schrale zandgrond in de Brabantse Kempen sprake van armoede. Vandaag de dag ervaren velen, waaronder fietsers en wandelaars, vooral de rijkdom van dit gebied.

Echt stoer

En zo ook wij. De afgelopen dagen was het stormachtig weer. Echt weer om binnen te zitten. Lekker met een dekentje en een kop thee knus op de bank genesteld. Het leek wel december. Ik vind ons dan ook echt stoer dat we vandaag – in het staartje van deze onstuimige periode – toch samen aan de wandel gaan. De wind heeft plaats gemaakt voor regen en we storten ons weer in natuur en avontuur.

Rondje Bosschuur

We gaan op weg en duiken vrijwel onmiddellijk het groen in. We lopen op zandpaden langs en tussen akkers afgewisseld met bospaden.

Daarbij passeren we heel wat klaphekjes. Gelukkig geen klimhekjes. Ik ben echt blij dat ik mijn nordic walking poles heb meegenomen. Het slechte weer van de afgelopen dagen heeft zijn sporen achtergelaten en het is dan ook super om de stokken op de blubberige paden in de drek te kunnen steken om vervolgens zelf net wat gemakkelijker te kunnen lopen. Het is fijn weer lekker buiten actief te zijn, maar echt van de omgeving genieten is er vandaag wat mij betreft niet zo bij. Als ik de foto’s later terugzie, voel ik mij hier ook niet langer “schuldig” over. Grijs & Grauw!

Singing in the rain

Hoogtepunt van de natuurwandeling is het Grootmeer, met 19 hectare één van de grootste natuurlijke vennen in Brabant. Hier komen de mensen die hun viervoeters uitlaten spontaan samen. Het is zondag en we zien verder nauwelijks mensen die voor hun plezier wandelen. Dat is op de doorsnee zondag in coronatijd wel anders! Maar het hoeft natuurlijk niet altijd druk te zijn. We hadden hier niet gelopen als we niet hadden vermoed dat de meesten op deze maartse dag kiezen voor koek-en-zopie thuis. Voor mij is dit trouwens wel weer een uitgelezen moment om een regenponcho uit te testen.

Strak in het pak?

Normaliter gebruik ik bij serieuze nattigheid een regenpak bestaande uit een regenjack en regenbroek. De wandel regenbroek bevalt mij uitstekend. Deze is lekker licht en waterdicht. Ik merk nauwelijks dat ik hem aan heb als ik erin loop. Het huidige regenjack is minder. Ik word dan vaak toch nat en kan in pauzes dan ook echt een droog wandelshirt aantrekken. Jacko en ik hebben hierover al aardig wat interessante discussies gehad. Word ik van binnenuit of buitenaf nat? En waarom word ik (veel) natter dan hij? Ook als ik zijn regenjack eens uitprobeer?

Slobberende poncho?

Mijn nichtje wandelt met een regenponcho – evt. in combinatie met gamaschen ofwel waterdichte voet/onderbeenkappen – en is hier heel tevreden over.

Na lang aarzelen heb ik dan toch ook een poncho aangeschaft. Mijn nichtje heeft een rode, dus kies ik een blauwe. We zijn beiden weliswaar zichtbaar van de zilveren generatie, maar enig kleurverschil mag er toch wel wezen als we samen aan de wandel zijn. En dat komt regelmatig voor.

So far, so good

Maar enfin, vandaag test ik de regenponcho dus eens goed uit. Laat ik maar onmiddellijk melden dat het eindresultaat is dat ik hier een stuk droger in blijf. Dat is veel waard. Nadelen vind ik dat je minder makkelijk bij je spullen komt. Er zitten immers geen zakken in of op. Tenminste niet in mijn huidige exemplaar. Dit is wel weer op te lossen door een wandelbroek met beenzakken te dragen. Sowieso een favoriet kledingstuk van mij. Verder vraag ik me nog af of het in bergachtig gebied wel prettig lopen is met een poncho. Mogelijk zie ik dan niet waar ik mijn voeten zet en dat is in mijn geval toch wel belangrijk. De testfase krijgt dus nog een vervolg.

Na een wandeling van 16 km gaan we weer op huis aan. Lekker opgefrist en trots op onszelf. Dat hebben we toch maar weer mooi gedaan.

Hartelijks,

Je mag dit bericht delen op:
Facebook
LinkedIn
Twitter
WhatsApp
Pinterest
Email
Over Irma de Bont

Over Irma de Bont

Irma werkt als zelfstandige onder de naam SveaVita.

VMBN-gecertificeerd mindfulnesstrainer en mindful natuurgids
co-creator van het bordspel “mind your step – beleef mindfulness”

Scroll naar top