Stramproy langs de lijn 1

krokus (2)

Parel van Limburg

Stramproy is een kerkdorp van Weert en wordt ook wel de Parel van Limburg genoemd. Het verdient deze naam ook als je het mij vraagt. Er is een grote variëteit aan natuurgebieden en zowel landschappelijk als cultureel is er aardig wat te zien. Stramproy ligt 5 km ten zuiden van Weert dus je begrijpt dat ik graag en veel in deze achtertuin wandel. Meestal kies ik dan de parkeerplaats op de Stramprooise Heide als vertrekpunt. Deze keer vertrek ik vanaf het Kerkplein van Stramproy om de Grensroute te lopen.

Grensroute

Deze route loopt – hoe verrassend – langs de grenzen van Stramproy waarbij ik aan de zuidkant van de route de landsgrens met België zal oversteken. Aan Nederlandse kant grenst het ruim 5.000 inwoners tellende dorp dus aan Weert en de gemeente Leudal. De Grensroute is in totaal zo’n 23 km lang en kan goed in twee keer worden gelopen. De Oostlus (8,1 km) is met een groene rechthoek gemarkeerd en sluit direct aan op de Westlus (14,9 km) die een blauwe ruit of wybertje als herkenningsteken heeft.

Op gang komen

Bij een temperatuur van circa 10 graden en met een lekker zonnetje wandel ik het centrum van Stramproy uit. Er hangt een fijn sfeertje en dat heeft er o.m. mee te maken dat dit de dag is waarop winkeliers en ondernemers met contactberoepen – na bijna 3 maanden corona stilstand – weer aan de slag mogen. Winkeliers vegen enthousiast de stoepen rond hun pand schoon nu ze op afspraak en onder voorwaarden weer klanten mogen ontvangen. Kappers zetten vrolijk gekleurde ballonpilaren voor de deur. Iedereen is goedgemutst vandaag.

Pareltjes Stramproy: boerderijen en wegkruisen

Dan duik ik landelijk Stramproy in en ben ik vrijwel onmiddellijk alweer in de ban van pad en landschap. Dat is nu ook echt het leuke aan wandelen. Ik doe het inmiddels al jaren, maar elke keer verwondert het me weer wat je allemaal kunt zien en ervaren door je simpelweg voort te bewegen op de manier waarvoor het lichaam in beginsel is gebouwd. Deze streek brengt me terug naar de tijd van de keuterboeren. Het is werkelijk een genot om langs boerderijen te wandelen waarin de bewoners hun ziel en zaligheid hebben gelegd. Er zitten werkelijk pareltjes tussen.

Ooievaarsnest

Ik passeer wegkruisen waar niet zelden een bankje bij staat. Mooie plekjes. En dan zie ik de eerste krokusjes alweer opkomen. Het voorjaar hangt duidelijk in de lucht. Dan valt mijn oog ineens op een ooievaarsnest. Met ooievaar. Wauw! Het nest bevindt zich op een paal van zo’n 10 meter hoog en heeft een opstaande rand, waarschijnlijk van gevlochten wilgtwijgen. Klaarblijkelijk is er in deze omgeving dus ruim voldoende voedsel voor deze grote vogels – die kikkers, muizen, insecten en mollen eten. Ik ben zwaar onder de indruk en maak foto’s.

Toeval bestaat niet

Het is ook daar dat ik dan verkeerd loop. Ik volg een tractorspoor het weiland in en sta dan ineens op een natuurlijk kruispunt. Geen markeringen te zien, dus rechtdoor is mijn eerste gedachte. Ik loop door een weiland vol met molshopen op een soort van bos af en bedenk dat de ooievaars zich hier alvast aan de mollen tegoed kunnen doen. Dit weiland eenmaal doorgeploegd, kom ik bij een met prikkeldraad omheind bosland uit. Geen pad. Ik loop terug naar het zgn. kruispunt en besluit een stukje het pad rechts langs de sloot in te gaan om vervolgens achterom te kijken of er op een paaltje een markering staat. Niets. Dan besluit ik terug te lopen naar het laatste bordje dat ik in de buurt van het ooievaarsnest zag. Daar zie ik dat ik het pad rechts in plaats van links had moeten kiezen. Leermoment: geen markeringen meer of verdwaald? Loop terug naar het laatst opgemerkte herkenningsteken. Niet teveel zelf gaan nadenken en doen 😊. Een bevestiging van wat ik eigenlijk al wel wist. Ik heb hier tijdens mijn wandelreizen al zoveel verhalen over gehoord. Overigens heeft dit wat mij betreft zo moeten zijn vandaag, want toen ik terug bij het ooievaarsnest kwam was de ooievaar op het paalnest nog veel beter te zien.

Het staartje

Blij vervolg ik mijn pad en kom nog enkele authentieke boerenwoningen tegen. Ik zie dan ook de eerste narcissen weer opkomen. Bloemen waar ik totaal niks mee heb en dat zich vandaag kennelijk “vertaalt” naar een hond die mij, weliswaar achter hek, woest toeblaft. Echt een volhouder ook. Met samengeknepen billen loop ik in een wat hogere versnelling door en ontspan pas weer als ik de hond niet meer hoor.

Enkele andere wandelende dames komen mij tegemoet en dan merk ik op enig moment ineens op dat ik in België ben. Het laatste stukje loop ik dan langs de weg terug naar de Sint-Willibrorduskerk die aan het Kerkplein te Stramproy ligt.

Al met al staat de teller einde wandeling op ruim 10 km. Inclusief het weilanduitje. Ik kijk al uit naar de Grensroute Westlus. Waarschijnlijk overmorgen met mijn partner.

Hartelijks,

Je mag dit bericht delen op:
Facebook
LinkedIn
Twitter
WhatsApp
Pinterest
Email
Over Irma de Bont

Over Irma de Bont

Irma werkt als zelfstandige onder de naam SveaVita.

VMBN-gecertificeerd mindfulnesstrainer en mindful natuurgids
co-creator van het bordspel “mind your step – beleef mindfulness”

Scroll naar top