Weerter Pelenwandeling

IMG_9737

Duurzaam op weg

Wie mijn blogs leest, weet dat ik regelmatig in natuurgebied De Krang te vinden ben. Heerlijk om er te wandelen. De natuur is er nog zo echt natuur. Weinig kunstmatige ingrepen ter lering en vermaak en daar houd ik wel van. De Krang bevindt zich in de Weerter kern Swartbroek en ligt daarmee zo’n 6 km van hartje Weert. Normaliter rijd ik er met de auto heen en parkeer deze dan op de parkeerplaats bij de kerk om dan snel het groen in te duiken. Daarvan heb ik in het afgelopen jaar niet zelden gedacht, dat dit toch ook anders moet kunnen. Lopend vanuit huis naar De Krang was/is het idee. Vanuit sportief, maar zeker ook ecologisch oogpunt. Vandaag gaat het gebeuren!

Weerter Peelvennen

Ik besluit hier nu dus werk van te maken en bestudeer een wandelkaart om een interessante route uit te zoeken. Al vrij snel zie ik dat ik op mijn wandeling meerdere Pelen kan passeren. Wat tof! De term Pelen – of Peelvennen – is typisch iets van de streek waarin ik woon. Fraaie, moerassige souvenirs van de laatste ijstijd, zo’n 10.000 jaar geleden. Overblijfselen van de zogenaamde Oerpeel, eens een ketting van peelgebieden van de Maas bij Nijmegen tot aan De Kempen bij Weert. Met het warmer worden van het klimaat, bleef het smeltwater door nagenoeg ondoordringbare leemlagen net onder het maaiveld in dalen “staan” en ontstond er veen. Eerder liep ik al eens door de noordelijker gelegen Deurnsche Peel en Mariapeel. Vandaag ga ik voor de zuidelijke pareltjes: Moeselpeel, Roukespeel en Kootspeel.

Uit de startblokken

Na in ong. 30 minuten stad Weert uit te zijn gelopen, steek ik de Ringbaan-Zuid over om vervolgens de Hondsteeg in te gaan. Tenminste, dat denk ik toch. Een straatnaambordje ontbreekt, maar mijn gevoel zegt me dat dit zanderige pad toch de Hondsteeg moet zijn. Ik zie in de verte twee mensen lopen, dus het pad loopt in ieder geval niet dood. Maar bovenal lijkt dit pad zijn naam eer aan te doen. Typisch zo’n laantje waar mensen hun hond uitlaten – of andersom – en ja, dan spot ik inderdaad al gauw een hond met baasje. Het pad is aardig blubberig, maar ik besluit hier niet over te zeuren. Ik bevind me immers wel weer in het groen. Nieuw wandelstuk voor mij ook. Benieuwd.

Moeselpeel

De route voert langs de buitenrand van de Moeselpeel. Een zeer nat gebied waar menselijk ingrijpen tot een minimum beperkt is gebleven. Op moesdijkweert.nl las ik voor vertrek nog dat het – zonder noemenswaardige barrières – als “eerste” Peel grondwater uit de zuidelijker gelegen Kempen ontvangt. Dat is toch wel bijzonder. Ik kijk uit over de weilanden rondom het ven. Deze worden door natuurorganisaties opgekocht om een buffer tussen het Peelven en landbouwgebied te creëren. Biodiversiteit troef hier! Ik neem me stellig voor deze route ook in andere seizoenen eens te lopen.

Wandelparadijs

Na 1,5 uur lopen, kom ik bij de Roukespeel aan. Mij welbekend, maar hier lopend vanuit huis te arriveren geeft de beleving toch beslist een extra dimensie. Ik blijf op de Grotekouseykweg even staan om van het doorkijkje in dit moerasgebied te genieten. Dat kan alleen in deze tijd van het jaar. Dan wandel ik verder richting het Spokenbos. Ik vermoed dat het Laagbroek meepakken voor vandaag een beetje teveel van het goede is, dus vervolg ik mijn wandeling op de Ringweg met links zicht op de rabatten en rechts een weids uitzicht over een bolle akker. Op het bankje net voor de ingang van De Krang via dorp Swartbroek strijk ik dan lekker even neer.

Met een isolatiematje onder mijn zitvlak en winterzonnetje op mijn bol, geniet ik er van een kop thee en energiereep. Dan kijken twee voorbij kuierende wandelaars me glimlachend aan. Ik groet, maak een selfie en app deze naar mijn partner.

Het leven is goed in het Weerter land. Je hoeft het maar op te merken.

Aan alles komt een eind?

Dan loop ik via het plankenpad in de Roukespeel weer rustig terug richting Weert. Maar niet zonder nog even bij de Leukerbeek stil te hebben gestaan. De (omleggings)werkzaamheden aan de Leukerbeek in het begin van deze eeuw hebben zeker bijgedragen aan de hernieuwde zichtbaarheid van de oorspronkelijke keten van Peelvennen in het landschap. Dan ruk ik me toch echt los van deze plek en loop verder voor het toetje: de Kootspeel. Het natuurgebied dat de Moeselpeel weer met de Roeventerpeel verbindt, maar deze laatste is toch echt voor later. Met 15,5 km in de benen kom ik 3,5 uur na vertrek – moe en voldaan – weer thuis. Absoluut voor herhaling vatbaar. Een mooi begin van het nieuwe jaar.

Hartelijks,

Je mag dit bericht delen op:
Facebook
LinkedIn
Twitter
WhatsApp
Pinterest
Email
Over Irma de Bont

Over Irma de Bont

Irma werkt als zelfstandige onder de naam SveaVita.

VMBN-gecertificeerd mindfulnesstrainer en mindful natuurgids
co-creator van het bordspel “mind your step – beleef mindfulness”

Scroll naar top